Volop is carnaval in voorbereiding.Officieel dit jaar van zaterdag 14 februari tot en met dinsdag 17 februari. Sommigen wachten vol ongeduld of beginnen vast. Anderen hebben er weinig mee. Intrigerend vind ik het.

We gaan eerst nog even flink de bloemetjes buiten zetten, voordat het serieus wordt. Daar moet ik vaak aan denken bij carnaval. Eerst helemaal uit je dak, gek doen, alle remmen los en dan de grote ommezwaai naar heel iets anders. Want wat daarna volgt op alle uitbundigheid, althans in de traditie van het christelijk geloof, is een periode van inkeer, verstilling, veertig dagen lang. De Veertigdagentijd wordt die periode dan ook genoemd, op weg naar Pasen. Die tegenstelling tussen uitbundigheid, uit je dak gaan en verstilling, inkeer, vind ik fascinerend. Toen ik, jaren geleden, voor het eerst in een klooster kwam, sprak ik daar een nog jonge broeder die voorheen autocoureur was geweest. Hij had wedstrijden gereden, hoge snelheden, veel adrenaline gierend door z´n lijf, maar nu was hij ingetreden in een strenge contemplatieve orde. Voordat Franciscus van Assisi zich terugtrok in een leven van armoede en toewijding aan God, had hij een welvarend en feestend leventje gekend. Eerst alle remmen los. En dan de grote ommezwaai. Zoals die autocoureur die monnik werd. Zoals Franciscus.

Een paar dagen ongecompliceerd feest, carnaval? Natuurlijk is daar ruimte voor. En toch, tegelijk, diep van binnen, zoeken we meer, iets diepers, het echte feest.

Op zoek naar het feest. Maar bestaat dat überhaupt? En wanneer ben ik daar ooit aan toe? Hoor ik daar wel bij? Ben ik dat wel waard? Ben ik daar wel goed genoeg voor? ‘Als ik eerst maar m´n diploma´s op zak heb´. ´Als ik eerst maar carrière heb gemaakt´. ´Als we eerst maar een gezin hebben´. ´Als eerst de kinderen maar de deur uit zijn´. We doen er alles voor, werken te lang door, gaan te vaak over grenzen, incasseren barsten in ons huwelijk. Geschonden vertrouwen, krassen op je ziel. Alles voor het feest. Voor later. Maar hoe vaak blijkt ´later´ een illusie? Het echte feest, daar hoef je niet naar op zoek, daar worden we van Hogerhand van harte bij uitgenodigd. Wie je ook bent. Maar het vraagt wel om een andere route dan jagen en jakkeren, en genoegen nemen met tijdelijke feestjes. Het vraagt om een ommezwaai. Woensdag 18 februari gaan de carnavalspakken weer uit. Of eigenlijk die dinsdagavond al, op Vastenavond. Een grand demasqué. Aswoensdag wordt die woensdag genoemd. In de katholieke traditie tekent de priester met as een kruisje op je voorhoofd en zegt: ´gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zul je terugkeren´. - 5 - En dan begint het. Want ga daar maar een paar weken over nadenken. Dat je stof bent. Dat alles tijdelijk is en voorbij gaat. Dat feestjes leuk zijn, natuurlijk. Maar het echte feest, de diepe vreugde die je zoekt, kun je niet even organiseren, naar je hand zetten. Je kunt het niet regelen. Hoe harder je jaagt, of denkt het te moeten verdienen (´als ik eerst maar…´), hoe verder het weg komt te liggen. Wat jij zelf bij elkaar hebt geknokt, moet je toch weer loslaten. Niets is je bezit. Stof ben je, zegt de priester. Daarom is inkeer nodig. Verstilling. Bezinning. Loslaten. Gebed: ´Heer, ik kom met lege handen…´ Veertig dagen lang. Op weg naar? Naar Gods grote feest, waar Pasen straks alvast een tip van de sluier van op licht. Jezus, die overigens ook van feestjes hield, wist zich als geen ander geroepen om de weg naar dat grote feest van God te wijzen. Sterker nog, Hij werd zelf de weg er naar toe. Voor ons. Een Via Dolorosa werd het, een lijdensweg, door de diepste duisternis. Liefde dreef Hem. Hij gaf niet op. Woede, agressie werd op Hem stuk geslagen. Hij verzette zich niet. Toen Hij als Overwinnaar opstond uit de dood, zwaaide de deur naar Gods grote feest van diepe en eeuwige vreugde wagenwijd open – Paasfeest straks is er de voorbode van. Nee, er is niks mis mee om onderweg af en toe een feestje te bouwen, of uit je dak te gaan. Als je dat grote feest maar voor ogen houdt en Wie dat voor je mogelijk maakte. Weet dat je welkom bent op Gods feest. Want op een dag drink je geen bier meer, maar levend water (Visje spreuken).

Daarom is tijd nemen voor de ommezwaai zo gek nog niet. Een goede Veertigdagentijd gewenst, straks vanaf Aswoensdag.

 

Ds. Gert Oostermann.